Pinyongaai

27 cm (10.5 in)

Pinyon-jays foerageren voornamelijk op pinyon-zaden in de late zomer en ponderosa-dennenzaden in de herfst en vroege winter. Een kudde pinyon-gaaien in Flagstaff, Arizona, bracht eind november en begin december 80% van hun tijd door met foerageren in dennenbossen in ponderosa, en 20% van hun tijd met foerageren in zowel een open weide gedomineerd door grassen en forbs als in pinyon-jeneverbesbossen . Toen de sneeuw in de weide aanwezig was, bracht de kudde 60% van zijn tijd door in de pinyon-jeneverbessenbossen waar sneeuw zelden de grond bedekte. In de herfst en winter zijn er pinyon-gaaien opgemerkt die Gambel-eik (Quercus gambelii) eikels eten in Gambel-eikengemeenschappen in New Mexico, Utah en Arizona.

Pinyon jays zijn inwoners van centraal Oregon tot westelijk South Dakota, zuidelijk tot noordelijk Baja California, noordwestelijk en oostelijk centraal Arizona, centraal New Mexico en westelijk Oklahoma. Ze overwinteren gedurende hun broedgebied en onregelmatig van zuidelijk Washington tot noordwestelijk Montana, en zuidelijk tot Mexico en centraal Texas. Wanneer pinyon-zaadgewassen slecht zijn, kunnen pinyon-gaaien afdwalen naar centraal Washington, noordwestelijk Oregon, noordelijk Idaho, noordwestelijk Montana, door het Great Basin, Nebraska, Kansas, centraalwestelijk en zuidwestelijk Californië, zuidoostelijk Arizona, centraal Texas en noordelijk Chihuahua. De pinyon-gaai is informeel in Iowa en er is een zichtrapport in Saskatchewan. De pinyon-gaai is een permanente bewoner van pinyon-jeneverbessen (Pinus-Juniperus spp.) Bossen en laaggelegen ponderosa-dennen (Pinus ponderosa) bossen in het zuidwesten van de Verenigde Staten. Pinyon-jeneverbessenbossen bestaan voornamelijk uit Colorado pinyon (P. edulis) en Utah-jeneverbes (J. osteosperma) en beslaan uitgestrekte arealen in Colorado, het noorden van Arizona, Utah en Nevada. Andere pinyon- en jeneverbessoorten die in deze bossen voorkomen, zijn onder meer singleleaf-pinyon (P. monophylla), Parry pinyon (P. quadrifolia), Mexicaanse pinyon (P. cembroides), alligatorjeneverbes (J. deppeana), Rocky Mountain-jeneverbes (J. scopulorum) en Californische jeneverbes (J. californica). De pinyon-jay vertrouwt op singleleaf-pinyon in het noordwestelijke deel van zijn verspreidingsgebied en Colorado pinyon in het zuidoostelijke deel van zijn verspreidingsgebied. Ponderosa-dennen in het zuidwesten van de Verenigde Staten zijn onder andere ponderosa-dennen (P. p. Var. Scopulorum) en Arizona-dennen (P. p. Var. Arizonica). In dit artikel verwijst "pinyon" naar zowel Colorado pinyon als singleleaf pinyon, en "ponderosa pine" naar binnenponderosa pine en Arizona pine tenzij anders aangegeven. Pinyon-gaaien geven de voorkeur aan pinyon-jeneverbesbossen en ponderosa-dennenbossen. Ze werken samen in een wederzijdse relatie met de pinyon. Pinyon-bomen bieden pinyon-jays voedsel, nest- en rustplaatsen en broedprikkels. Pinyon-gaaien beïnvloeden zaadverspreiding, vestiging en genetische structuur van pinyon-populaties. Pinyon-jays gebruiken Colorado-pinyon in het zuidoostelijke deel van hun assortiment en singleleaf-pinyon in het noordwestelijke deel van hun assortiment. De Colorado-pinyon begint op 25-jarige leeftijd kegels te dragen en produceert "aanzienlijke" notenteelten met een interval van 4 tot 7 jaar, en soms om de 3 tot 5 jaar. Goede kegelgewassen zijn meestal gelokaliseerd en komen voor met onregelmatige en onregelmatige intervallen, maar zijn geografisch synchroon, misschien om predatie van zaden tegen te gaan. Bumperzaadgewassen van de Colorado pinyon zijn episodisch en houden waarschijnlijk verband met gunstige klimatologische omstandigheden. Singleleaf pinyon produceert mogelijk geen kegels tot de leeftijd van 35 jaar met een interval van 2 tot 7 jaar tussen de productiejaren van de kegel. De maximale zaadproductie vindt plaats wanneer bomen 75 tot 100 jaar oud zijn.